Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

** دوست دارم یک شب، از نردبان نگاه تو بالا بروم و از آسمان چشمانت ستاره بچینم…. جانِ من، پِلک نزن…

شعر، چیز خوبی است، برای خر کردن آدمها.

یکی از خوبیهای شعر، شعر جاندار و پرمایه، این است که قلب یک انسان را می‌تواند لمس کند و راه خود را به بی‌نهایت بگشاید.

آدمی که احساس نداشته باشد و خر نشود، اصلا آدم نیست.

من دوست دارم سالی چندبار که نَه، مَگم کم از کم، ماهی ده بار خر شوم، خرمستی کنم، خَرکَیف و خُرسَند از خر شدنم باشم و دندان‌های سفید خود را به رخ همه بکشانم.

* این همه کتاب و مجله و مطلب خواندیم راجع به ستاره و مهتاب و پروین و آفتاب، برای هیچ؟

یکی را میخواهم که در شب بتواند مریخ و زهره و مشتری و اورانوس را، میچید و ثور و قوس و عقرب را درست برایم تشریح کند.

یکی را میخواهم که شب‌هایش پر از ستاره های چشمک زن باشد.

یک کسی که معنای واقعی گلکسی را بداند و به دانسته‌های بی روحم، جان ببخشد…

*** دلم یک دوست می‌خواهد، دلم یک دوست می‌خواهد…