Good morning Afghanistan

Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

این روزها، جمع کردن دوباره‌ی اولادها، در وسعتی به اندازه‌ی یک قاب عکس کار سختی است. ساده به نظر میرسد، اما سخت است.

این ” سَهلِ مُمتَنِع ” است.

یک روز در دوران مهاجرت، در دوازده سالگی‌ام، انشا نوشتم با موضوع آزاد، و در کلاس خواندم. گفتم پدر بزرگی صد ساله هستم. در صد سالگی دوست دارم شبیه پدرسالار، یک دسترخوان بزرگ ترتیب بدهم و همه زنها! و اولادها و دامادها و عاروسها و نواسه‌ها و کواسه هایم را جمع کنم و قبل از غذا، #لبخند بزنیم و یک عکس یادگاری بگیریم و بعدش دستور بدهم و بگویم: بسم‌اله، بخورید پدر نالت ها!

خانم معلم خندید و گفت: رضا، شما افغانی‌ها مگر چند زن میگیرید؟

گفتم تمام کاکاهایم دو زن و سه زن دارند، نمیدانم چرا پدرم که خردتر است به یکی قناعت کرده‌. مرا هم می‌گویند دو تا زن میگیری، چون روی فرق سرم دو تا شاخ دارم.

حالا که فکر میکنم فقط میخندم، در کودکی‌هایم چقدر خوب چندین سهل ممتنع را یکجا جمع کرده بودم.

حالا با دانستن قوانین طبیعت و فیزیک و کیمیا و آی تی، باور کرده‌ام این کار، جمع کردن تمام زنها و فرزندها و دامادها و عاروسها و نواسه ها و کواسه های یک پیرمرد صدساله و آن #لبخند ، ناممکن نیست، مگم بسیار انرژی لازم دارد، بسیار زیاد،

صد سالگی که شدنی است.من و گوگل کار میکنیم در این مورد.

طرح #لبخند همگانی؟ جمع شدن دوباره‌ی اولادها؟ مَچم ولا.

من نهایت افکارم، #کابل و افغانستان و نهایت نهایت، کره‌ی زمین است و اولادها، از حالا تیکت سفر مریخ را سرچ می‌کنند.

تا صد سالگی‌ام آنها از منظومه‌ی کوچک شمسی خارج شده‌اند، من در حسرت دیدن دوباره‌ی آنها، در حال بررسی سیاه‌چاله‌ای برای سفر به برزخ،،، به گذشته به سمت و سوی نیاکان خود، هستم و این سفر، این گریزِ ناگزیر، ادامه‌دار و دمباله‌دار است…

من ” سَهل‌های مُمتَنِع ” را دوست دارم. دوستتان دارم ❤