❤ یک وقتهایی باغ سبزی و ترکاری داشتیم.

❤ یک وقتهایی باغ سبزی و ترکاری داشتیم.

چند دوره‌گرد و دکاندار می‌آمدند و روزانه بار سبزی‌شان را به شکل عُمده از ما می‌خریدند.

گاه‌گاهی هم مردم‌محل می‌آمدند و پَرچون(خرده) می‌خریدند.

باید برایشان بارِ جور می‌دادیم.

بار جور یعنی همه سبزیها را می‌داشت:

سبزی خوردن: گندنه (تره)، ریحان سبز و بنفش، تره‌تیزک(شاهی)، مولی سرخک(تربچه)، نیش‌پیاز(پیازچه)، مرزه و تلخان.

سبزی آش: گندنه، گشنیز، پالک (اسفناج)، جعفری. در تابستانها، در طالب آباد، پالک خوب رشد نمیکرد و به جای پالک، برگ چغندر قند می‌دادیم.

سبزی پلو: گندنه، پالک، گشنیز و جعفری و شیبید (شوید)

و سبزی قرمه: گندنه و پالک و گشنیز و جعفری و شنبلیله

معمولا فارسها (مردم طالب آباد اصالتا ناقلین شیراز بودند)، از جعفری و ریحان زیاد استفاده میکردند، ترکها، گشنیز را خوش داشتند و افغانهای ما برای گندنه جان می‌دادند. گندنه بود و بولانی و آشک. تر کو خمیر کو د آب جوش بتی بخور مقصد شکم لعنتی سیر شود. بدون کدام خلاقیت و ناز و نَخرَه.

یک روز یک دخترک خرد وطنی با کومه‌های سرخ آمده بود سبزی بخرد. پنجاه روپگی مچاله شده در دستش را پیش کرد و گفت :گندنه بیتی.

پرسان کردم: گندنه خالی خالی؟

یک کم فکر کرد و گفت: نه یک کمی پُر باشد.