Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

● دفعه اولی که در کابل به یک راننده گفتم، دستت درد نکند، برگشت گفت: پایت درد نکنه، یک لحظه هنگ کردم. همیشه شنیده بودم جواب این صحبت، سرت درد نکنه است. اما اینبار شنیدم پایت درد نکنه.

اولش پیش خودم فکر کردم ریشخندی میکنه و سرِکارم یا ایستگاه شدم،

اما بعد دیدم نه، یارو منظوری نداشته، ازش پرسیدم چطور گفتی پایت درد نکنه؟

او هم گفت تو چرا گفتی دستت درد نکنه؟

گفتم این یک اصطلاح است در ایران، بخاطر تشکر.

راننده گفت: اینجا بخاطر تشکری، میگن خیر ببینی، خانه آباد، تشکر.

بعد گفتم تو چرا مثل ایرانی‌ها جواب ندادی، سرت درد نکنه؟

گفت اولین چیزی که به ذهنم رسید، پاهایت بود، چرا که پاهای بی‌بی‌ام درد میکنه و زمین‌گیر است‌. سر که درد کنه، گشته میتانی مگم پای که درد کنه و از گشتن بمانی سخت است. به همی خاطر، گفتم پاهای تو هیچوقتی درد نکنه.

جالب بود برایم. ترکیب “دست و پای” اینجا رایج تر است از ترکیب “دست و سر” و “دست به سر” و “سر و دست می‌شکنند”.

اما اینجا اصطلاح “چشمهایت درد نکنه” را در جواب “چشم” و “به چشم” کار می‌گیرند.

● در کابل، زمان آرام‌تر از تهران برایم می‌گذرد، آدم در کابل، دیر پیر می‌شود… این یک واقعیت است…

○ ادبیات، تنها مخصوص آدمهای قلم به دست نیست. الف باید در جِگَر آدم باشد. بعضی جاها، باید جگر و گُرده‌ی کاری را داشته باشیم.

درد در جان‌ات نباشه و غم در خانه‌ات….

دوستتان دارم.❤