صبح بخیر افغانستان

صبح بخیر افغانستان

Good morning Afghanistan

گاهی باید فقط بشنویم. بدون هیچ گونه قضاوت و بدون هیچ برداشتی.

آدم بزرگها، شبیه سماور برقی، گاهی لبریز می‌شوند و باید با حرف، با گفتار، با تکرار داستانهای مشابه و تکراری، خودشان را خالی کنند. وگرنه لبریز می‌شوند و می‌سوزانند.

آدمها، خواهی نخواهی، برای خودشان، برای افکارشان و برای نوع قضاوت و برداشت‌شان، کلیشه و چوکات می‌سازند.

فهم و درک این کلیشه‌ها، جالب است.

هر آدمی، برای خودش عالَمی دارد.

دوست دارم شبیه یک گلدان، یک گوشه ساکت باشم و گل روی شما را ببینم و حرفهای زیبای شما را بشنوم….

ولو که دروغ باشند…

ولو که خیال پلو باشند….

خودت را لبریز نکن، من دانه دانه حرفهایت را گوش میکنم. لهجه و بیان زیبایت را نوش میکنم. مرا لبریز کن.بدون هیچ برداشتی، بدون هیچ قضاوتی…

میخواهم به زور یا به رضا هم که شده، باور کنم که جهان زیباست….