این شجره نامه یا پشت مه است به گفته پدرم:

این شجره نامه یا پشت مه است به گفته پدرم:

رضا- خان‌علی- گل محمد- ماما – خداداد – پام – اَنَی

در دورانی که مکتب می‌خواندم برایم می‌گفت:

میری درس می‌خوانی و داکتر می‌شوی، وقتی هم که داکتر شدی، این شجره‌نامه را قاب کن بزن به دیوار، شاید یگان قوم و خویش ات، آن را ببیند و تو را بشناسد و به درد همدیگر بخورید. آدم بد قوم باشد ولی بی قوم نباشد.

حالا این را اینجا نوشتم تا ببینید و اگر کسی در اسلام آباد از هفت پشت قبل قومایم است، افطار یگان بِریانی یا فیتزا پَراته بزنیم بر بدن. یا کمی پیاده گردی کنیم. دیق آوردم او مردم.

در این پشت نامه، قبل از من همگی بلا استثنا، سواد خواندن و نوشتن نداشتند، پدرم و پدرش پشتو بلد بودند و همین بلد بودن بارها آنها را از مرگ نجات داده بود.

حالا فارغ از همه اینها، زندگی دارد ساز یکنواختی میزند. میخواهم یک کمی ریتم را چنج کنم. دارم لسان اردو یاد میگیرم. هوگیا.

تا قوّتِ صبر بود، کردم

اکنون چه کنم اگر نباشد