دوران قرنطین و سال اول کرونا بازی بود.

دوران قرنطین و سال اول کرونا بازی بود.

تصمیم گرفتم با اهل و عیال مثل زن و شوهرهای خوب و رومانتیک، دونفری تنهایی بشینیم و فیلم ببینیم.

موضوع فیلمها را هم نظر به کار و فعالیت مان، کارآفرینی و کاروبار انتخاب کردیم.

مثل همیشه از فیلم wolf of wall Street شروع کردم و شاید برای بیستمین بار این فیلم را دیدیم.

بعدش فیلم Founder را دیدیم که تاریخچه مک دونالد را بیان میکرد.

یک فیلم دیگر هم از استیو جابز فقید دیدیم.

خلاصه، بعد این دو سه فیلم، به این نتیجه رسیدم که دیگه از این فیلم‌ها نبینم و حتی به فکر کارآفرینی هم نباشم. چرا که در تمام این فیلم‌ها، مرتکه، زنکه خود را طلاق داده بود و پشت یک مدل جدید را گرفته بود. اتفاقا در تمام فیلمها، بیشترین کسی که کمک کرده بود و به مرتکه آسمان جُول، #اعتماد‌به‌نفس داده بود، زن اولش بود، اما در کمال ناباروری! مردها تو زرد از آب درآمده بودند.(مثل هندوانه‌هایی که تو سرخ نبودند) و باز هوس قوقولی قوقو داشتند.

بعد فکر کردم این چه ریشخندی است و راهی را که من دارم میروم را خیلی گُنده‌های دیگر، به گَندَگی کشیده‌اند. مثلاً همین بیل گیتس که زنش را طلاق داده ، یا او نفرِ آمازون، جف بزوس یا حتی همین مرتکه ایلان ماسک هم زن و اولاد را ایلا داده و رفته پشت رویاهای خودش تا در مریخ کدام کاری کند.

اگر من هم کورکورانه از اینها تقلید کنم، آخر و عاقبت میرسم به ترکستان.

بعد تصمیم گرفتم سرِ خرِ کارآفرینی را کمی کج کنم و به خانواده و زن، زندگی و آزادی برسم.

نشود که یک وقت بینیم که پسر نازدانه و کوچک خانه، ریش و بروت کشیده. اما من همچنان غرق در کار! و دویدن های بسیار هستم.

کار و کارآفرینی دنیا، شبیه بحر بی پایان است و خلاصی ندارد. اما صرف وقت در کنار خانواده، لذیذتر است.

چه خوب بود که در کنار انتگرال و مثلثات و برنامه‌نویسی، هفته یکی دو روز از طرف مکتب، ما را به بازار و مندوی محل زندگی می‌بردند. اصل حساب و کتاب و زندگی واقعی ( و بمال بمال از شلوغی زیاد) این جاست. نه فقط در روی کاغذ.

پیاز و مَتَر(نخودسبز) و بامیه و برنج و رومی و عدس،

فرمایش کالای پنجاپی برای عید و در کنار همه اینها یک بسته ساجق شوگرفری(آدامس بدون قند) و آچار اَم (ترشی انبه) برای خودم.

خانه دار و بچه دار، ظرف و زنبیل وردار بیار، بیا اینور بازار

زندگی همین است….