این مسیر خلوت و دنج را خیلی دوست دارم.

این مسیر خلوت و دنج را خیلی دوست دارم.

نسیم خنکی را که صبحهای زود، از لابلای بوته‌های شبنم زده و برگهای درختان رد میشود و به پوست صورتم می‌خورد را نیز دوست دارم.

این همان باد صبا است، که به جوانان چمن، باز می‌رسد….

در این گوشه، میتوانم ساجق(آدامس) بجوم. میتوانم برای خودم با صدای بلند، آواز بخوانم و اگر اضطرار بود، پای درختی بشاشم و گلاب پاشی کنم و بعد احساس رهایی کنم از تمام طلسم‌هایی که چون اختاپوس بر ذهنم چنبره زده‌اند.

میشود خوب نفس کشید و ریه‌ها را از اکسیژن، پر و خالی می‌کنم.

میتوانم با نگاه کردن به رخسار گیاهان، بفهمم که در کدام ماه از سال هستم و کدام میوه‌ها، برای خورده شدن، منتظرم هستند.

من این هوشمندی و استقبال صمیمانه طبیعت را دوست دارم.

خاک، موسیقی احساس مرا می‌شنود…