خیلی‌ها شوق نگهداری گل و گیاه را دارند. اما بعد از یکی دو…

خیلی‌ها شوق نگهداری گل و گیاه را دارند. اما بعد از یکی دوبار تلاش، چند گلدان خالی و خشک شده روی دستشان می‌ماند. و دیگر به سمت گل تازه و طبیعی نمی‌روند. اگر هنوز هم شوق‌اش باقی بود، میل میکنند به گل‌های پلاستیکی.

گل و گیاه، خوی و خاصیت خودش را دارد. اگر شرایط فراهم بود، رشد میکند، گل میدهند و ما را شاد می‌کنند. اگر نه، خار خشکی در برابر چشمهای ماست.

طبق تجربه، در کابل، اکثر گلدان‌ها از بی آبی نمی‌میرند، از کمبود نور و آب زیاد، می‌پوسند. از سرما، یخ می‌زنند.

نمیخواهم بحث را عرفانی کنم. نمیخواهم شاعرانه صحبت کنم. اما زندگی همین است.

گلدان‌ها را آب می‌دهم، سلام همسایه را جواب می‌دهم. گل لبخند بر لبان‌ ما، شکوفا باد. هر چندباری که گلدان از پیشم خشک شده، مهم نیست ، مهم تلاش من برای پرورش گل است. بگذار حتی علف هرز طبیعی رشد کند‌. اما بهتر از گل پلاستیکی است.

گل‌های پلاستیکی بی روح،

«گور مرده بچه حاکم»

گلدان‌های خالی و خشکیده را دوباره روی کار میکنم.

اگر در بخش گل و گیاه، سوالی دارید، از روز یکشنبه به بعد در خدمتم.