تا یک ماه دیگر، آن گیاه روی دیوار، هم‌قد بچه‌ها می‌شود.

تا یک ماه دیگر، آن گیاه روی دیوار، هم‌قد بچه‌ها می‌شود.

هر روز یک عکس از آن می‌گیرم، برگها را می‌شمارم و شبی نیم ساعت، در مورد پرورش گلها، مطلب می‌خوانم.

برای آموزش بچه‌ها، برای تامین و تهیه مواد آموزشی، برای ایجاد ارتباط مناسب با مدیر و استادان‌شان، هر کاری باشد میکنم. حتی ممکن است پول خرج خانه و کرایه آب و برق و گاز و تلفن و اینترنت خانه را به بعد موکول کنم، اما هرگز راضی نمی‌شوم حرفی در مورد فیس و شهریه آنها، باقی بماند. باید و باید درس بخوانند و تلاش کنند. حتی اگر هیچ کسی به فکر درس نباشد. مشاهده‌ی پیشرفت و یادگیری بچه‌ها، یکی از بزرگترین لذت‌ها و دلخوشی‌هایم بعد از گل و گلکاری است.

همیشه نظرم این بوده که دنبال کردن و خیره شدن به ابرهای آسمان، سودمند‌تر از تعقیب اخبار و سیاست‌های کشورهای جهان سوم است. یک عده جمع و جماعت سیاه‌ست مدار، که هیچ برنامه‌ای جز چاپیدن و چپاول و غارت وقت و زمان و فرصت‌های ارزشمند کشورشان ندارند. به قول یکی از دوستان، به جای اینکه سرکهای خامه را جور کنند تا همه لذت ببرند، می‌روند از کمپنی تویوتا، آخرین ماشین‌های شاسی ‌بلند 4WD را می‌خرند و گردوخاک می‌کنند.

ای کاش آدمی وطن‌اش را، شبیه یک جعبه از گلهای بنفشه، در روزهای آخر اسفند ماه (حوت)، با خود ببرد، هر جا که دلش خواست…

کمر بسته‌ام

به ساختن یک جزیره،

در میان آبهای اقیانوس آرام،

به نام پل سرخ،

که چهارراهی باشد

برای اتصال اینترنت جهان

و هر کسی،

مجاز و غیر مجازی را

از دریچه‌ی چشمهای بادامی تو ببیند.