یک بایسکل مستعمل خریدم. بلکُل مفت.

گیر دار (دنده‌ای) و سپورتی.

کمی کهنه است و خوبی‌اش این است که لاف زده میتوانم که بایسکل سوار کهنه‌ کاری هستم. اگر چه ملت وقتی به طرف شکم و اندام غیر ورزشی‌ام نگاه می‌کنند می‌فهمند که تمامش پوف است، اما خب مهم اخلاق است که بهتر است اخلاقم ورزشی باشد.

یک نکته که بعد از چهل سالگی اتفاق افتاده برایم این است که آمار تشناب رفتن‌هایم را دارم. اگر تحرک و ورزش نباشد، شاید دو یا سه روز طول بکشد که تشناب کلان ضرورت شود. بدون ورزش و پیاده روی، خورد و خوراک مزه نمیدهد.

وقتی دل و درون پر باشد، هر چی از بالا چیقی(فرو) کنم، زحمت بیخود و بار اضافی بر گردن معده و روده می‌شود.

بایسکل دواندن برای معده و روده و دستگاه گوارش، خیلی خوبیها دارد.

طرز کار معده و روده هم، ارتباط مستقیم با خلق و خوی آدم دارد و نظریات اخلاق و معنویات در برابر تاثیر هورمونها و آنزیمهای گوارشی پشم هم نیست.

این روزها، آب زیاد مینوشم و کوشش میکنم که رنگ شاشه، زرد نباشد.

به هر کسی هم که کمی بد خلقی و اعصاب خرابی میکند، یک بوتل آب پیشنهاد میکنم و بعد از ده پانزده دقیقه از نوشیدن آب، دوباره صحبت‌ها را ادامه می‌دهیم و به نتایج خیلی خوبی می‌رسیم.

کم کم هوا سرد می‌شود و رنگ برگها، مرا دیوانه می‌کند.

چند روز پیش یک درخت را دیدم، از یک سر تمام برگهایش خالص زرد شده بود‌. شبیه موهای بعضی از پیرمردهای بی خانمان که موهایشان پر پشت و خالص سفید است.

می‌خواهم چند تا تابلو درست کنم، از برگهای خشکیده و رنگارنگ درختها. چی از این بهتر که با تقویم طبیعت پیش بروم.

بایسکل که تقریبا مفت تمام شد برایم، اما اینجا بدون کلاه ایمنی دواندن بایسکل ممنوع است. برای صبا، کلاه را چطور کنم؟ تا صبح، خدا مهربان است.