دم دیگر بود، تازه از چرت بعد از چاشت بیدار شده بودم، شهری…

دم دیگر بود، تازه از چرت بعد از چاشت بیدار شده بودم، شهریار گفت: پدر بیا برویم در پارک نزدیک خانه بازی کنیم.

گفتم: نزدیک خانه پارک است؟

گفت: عا، هم پارک است هم مکتب ما.

توپ فوتبال را ورداشتیم و کفش‌های ورزشی را هم پوشیدیم. توپ و کفش را دوستان کانادایی آورده‌اند. گفتند تا حد امکان لباس و کفش نخرید، ما برای شما کم‌کم فراهم می‌کنیم. ما هم که طبق قانون : موفت باشه، کوفت باشه

هر کس هر چی آورد را قبول کردیم.

اما اینجا کفش و لباس برند میارند. چیز به درد نخور و بیکار را نمیارند. باور کنید از کرمچی که خودم از فروشگاه خریدم، آورده‌گی همسایه‌ها شیک تر و با کیفیت‌تر است.

اینجا یک اپلیکیشن موبایل است به نام Nextdoor که با توجه به موقعیت جغرافیایی ما را با همسایه‌ها وصل می‌سازد و برای شریک ساختن نیازمندیها و امکانات و وسایل است. برای مثال مه میتوانم آنجا روزهای بیکاری خودم را مشخص کنم و به هر کدام از همسایه ها که خواسته باشند، نگهداری گل و گیاه را یاد بدهم. یا درخواست بدهم که کلاه ایمنی برای بایسکل لازم دارم و هر کسی سراغ داشت، خبرم می‌کند. یا مثلا بگویم که می‌توانم هارد دیسک آنها را فرمت کنم که از غم و غصه راحت شوند.

همسایه‌ها، یا اولاد ندارند یا هم به ندرت یک دانه و نهایت دو دانه دارند. اکثرا حیوان خانگی مثل سگ دارند.

این را وقتی در پارک رفتیم بهتر دیدیم.

اگر بخواهی سر صحبت را با کسی باز کنی، باید اول خم شوی و با سگ نفر احوالپرسی کنی و ناز بدهی، بعد از آن ببین که نفر چطور تحویلت میگیرد و تو را آدم حساب می‌کند.

فعلا خدا را شکر میکنم که به جای سگ و کوته، اولاد دارم و با آنها بازی می‌کنم.

اما آینده معلوم نیست، همانگونه که ما روزی به ناچار و بعد از ختم تحصیلات و خسته از مهاجرت، ایران را ترک کردیم و پدر و مادر را تنها گذاشتیم و برگشتیم افغانستان، شاید دوباره روزی برسد که اولادهای ما هم، مجبور باشند ما را ترک کنند و ما، روزها و ساعتها را چشم براه دیدار اولادها بمانیم و ناگریز باشیم برای سات تیری، کتاب بنویسیم و یا سگ و پشک نگاه کنیم.

هر آدم کل و بی مویی، روزی روزگاری، کاکلی داشته و دو سه یار و دلداری را در پیچ و خم موهای خود گرفتار کرده. هیچ کس از بیخ بوته مفت نبرآمده و هر کسی قصه و داستان پر پیچ و خم زندگی خود را دارد.

خوشحالم که بیشتر پیرمردها و پیرزنها در اینجا، سرحال و واقعا شاد و ریلکس هستند.

احترام به افراد مسن و ناتوان و معیوب را همه جا می‌توانیم ببینیم و حمایت همه جانبه از آنها وجود دارد.

دمشان گرم.