خانه‌های ویلایی اینجا، تمامش از چوب است.

خانه‌های ویلایی اینجا، تمامش از چوب است.

درها، دیوارها، کف اتاقها، سقف، حتی سنگ دستشویی و ظرفشویی تشناب و آشپزخانه، در واقع چوب است با طرح و روکش سنگ.

وقتی داخل اتاقها راه میرویم، ترق ترق و گدم گدم صدا می‌دهد. وقتی روی تخت‌خواب، اندک در دلم نیت می‌کنم، مثلا نفس عمیق میکشم، یا پهلو به پهلو میشوم، از همه طرف صدای غیژ غیژ و ذکر و تسبیح چوبها، بلند است. تو فکر کن اگر کار ما به سجده برسد، از تخت و کفپوش اتاقها، نعره‌ی تکبیر برمی‌خیزد.

هنوز سیستم صدا خفه‌کن و سایلنت خانه را بلد نشدم.

یادم می‌آید ما که بچه بودیم، وقتی فیلم بروسلی را دیده بودیم، هر چه دیوار گچی نمناک میدیدیم، با بوکس میزدیم و از اینکه چاپ بوکس ما روی دیوار میماند، خرکیف می‌شدیم و احساس قدرت میکردیم.

اما اینجا اگر کسی جوگیر بشود و با بوکس به دیوار بزند، دیوار سولاخ می‌شود، چون دیوار از دو تا تخته نازک چوب تشکیل شده که یک لایه کوچولو گچ و کاغذ، روی آنرا پوشانده.

خسوربره (برادر خانم)ام می‌گوید: اینجا اگر خانه‌ای بسوزد، فقط خاکستر به جای میماند، برای همین لازم است که اینشورنس(بیمه) برای خانه داشته باشید.

بیمه آتش‌سوزی و دزدی خانه هم دو قسم است:

یکی مربوط صاحبخانه میشه، یکی مربوط کرایه نشین.

در واقع بیشتر معاش و حقوق و income آدم، می‌رود سر مالیات و بیمه.

وقتی این را گفت، ناخودآگاه یاد داستان ضحاک ماردوش افتادم که دوتا مار بر روی شانه‌اش سبز شده بود.

اینجا واقعا مالیات و اینشورنس‌های مختلف، شبیه مار، معاش را مبلعد.

پول و خرجی فرستادن به ایران و افغانستان، از اینجا، هنر می‌خواهد. ببینی و نخوای، باشد و ننوشی، چراغ بدهد و چشمک نزنی، واقعا پرهیز طلب دارد.

خلاصه داداش،

آنچه شیران را کند روبه مزاج

احتیاج است، احتیاط است، اقتصاد.

صد رحمت به روباه، شیر، موش گشته.