من مهتاب شب چهارده را دوست دارم.

من مهتاب شب چهارده را دوست دارم.

امشب هم هوا صاف بود. بیرون بودم و این عکس را گرفتم.

مهتاب، با همه سادگی و سکوتی که دارد، زیباست.

اصلا هیچ چیز کانادا، قابل قیاس با کابل نیست. گاهی که دوستان زنگ می‌زنند و می‌گویند آیا گلها آنجا بوی دارد؟ به خاطر گل روی آنها میگویم، گل فقط در وطن بوی داشت. اینجا گل هست اما بوی ندارد.

وقتی می‌گویند خربزه‌هایش مزه دارد؟ تربوزهایش چطور؟ و من می‌گویم: نه، انگار مزه‌ی کدو و کاه می‌دهند.

شما این حرفها را بشنوید و باور نکنید لطفا.

آیا میدانستید اینجا نان سنگگ و تافتون و بربری و نان لواش هم پیدا میشود؟

یادم می‌آید توصیه پدرم این بود که اگر در جنگ و دعوا، ده تا خوردی، اشکال ندارد، حداقل یکی را بزن تا دلت کوفت نکند که زده نتوانستی. (که اصلا این رویکرد را توصیه نمیکنم، چون نتایج فاجعه بار آنرا در کودکستان بچه‌هایم دیدم.)

در زمان تحصیل در دانشگاه تهران، گاهی بین من و یکی از دوستان بحث اصالت و پیشرفت پیش می‌آمد. یکی از همان وقتها، همه چی گفت و با دلیل ثابت می‌کرد که ایران از افغانستان پیشرفته تر و با اصالت تر است. دیدم راست می‌گوید و ده تا خورده‌ام و هیچی نتوانسته‌ام بزنم.

ناخودآگاه یک فکری به نظرم رسید. با تمام ایمانی که داشتم گفتم هر چقدر هم که تلاش کنید، هر چه قدر هم که پیشرفت کنید، باز از یک نظر همیشه از افغانستان عقب‌ترید. دوستم با تعجب گفت چی مثلا؟

گفتم همیشه ایران یک ساعت از افغانستان، عقب تر است. خورشید اول در کابل می‌تابد و بعد در تهران.

ولی از شوخی گذشته، یک مدت بود که قشنگ می‌دیدم تکنولوژی در ایران، پنج سال از دنیا عقب بود و افغانستان، پنج سال از ایران عقب‌تر بود. برای بازاریابی هر چیزی می‌دیدیم که امروز چه چیزی در ایران روی بورس است، سه چهار پنج سال بعد، همان موارد را در افغانستان شاهد بودیم.

چیزهایی مثل وایبر و لاین و تلگرام و واتسپ اول در ایران فراگیر میشد و بعد به کابل سرایت می‌کرد.

بده بستان همیشه هست. داد و گرفت وجود دارد. کاری ندارم عرضه چیست و تقاضا کدام است. از این حرفها میایم بیرون.

بامیان، زیباترین مهتاب شب چهارده دنیا را دارد.

باور نداری؟ برو خودت ببین.