دیروز صبح، در پارک قدم‌ میزدم، روی چمنها، یک چیزهایی شبیه…

دیروز صبح، در پارک قدم‌ میزدم، روی چمنها، یک چیزهایی شبیه ریگ و کمپوست و کود می‌پاشیدند بخاطر تغذیه چمنها و سبز ماندن آنها. به یاد وقتهایی افتادم که ما کورت گندنه (تره) را خاک می‌دادیم. تا بهتر تقویت شوند و سبز بمانند و نوک برگهایش کمتر سوخته سوخته بیاید.

از روبرویم یک پسر و دختر بزرگسال میامدند. حدس زدم ممکنه از جامعه فارسی زبان باشند.

حدسم درست بود. فارسی صحبت می‌کردند و در همان دو سه ثانیه که از کنار هم رد شدیم، بچه در گوش دختر، خوانده میرفت. صحبت از کلمات قلمبه سلمبه و ادیبانه از نظر فروغ در مورد زندگی بود.

اگر چه از قضاوت و رای و دخالت در کار دیگران خوشم نمیاید، اما در دلم گفتم: پسر، زندگی این همه انتظار و دلهره و ترس نباید داشته باشد. آنهم در اینجا و این سرزمین، خلاصه کن. خیلی خلاصه. کش نده. آن کلام و جمله اصلی خودت را بگو و راحت شو.

بیخیال اینکه فروغ چی می‌گوید و دیگران چه غلطی کرده‌اند. حالا، اینجا، این لب بوسیدن دارد.

بدون proposal, بدون contract بدون مهر و امضا هم می‌شود کار کرد. دل به حال بده.

بده یک بوسه، بستان هر چه دارم…

گوگل یک جمله در ده اصل اساسی خود دارد:

3. Fast is better that slow.

سریع کار را تمام کن، به نیاز وجودی خود برس و باقی مسائل را ماحول نیاز بچین.

بده یه بوسه مرغ عشقی….

اصل مطلب زندگی چیست؟ چه بود و چه شد؟

هوا، عالی است، نفس عمیق میکشم، دو سه بار دیگر هم نفس عمیق میکشم. از خیالات خودم هم بیرون میایم. احساس میکنم دوباره متولد شده‌ام. جوان ۱۹ ساله‌ای هستم که از دشت‌های گرم ورامین، به هوای مطبوع و خنک دانشکده کشاورزی کرج دعوت شده‌ام. آنزمانها، هیچ جا و هیچ چیز را بلد نبودم. اما اینبار و اینجا، همه چی هست. همه چی دارم.

جوانی هستم که خودم، پدر خودم هستم. به هر ضرب و زوری بود، از زیر سایه و سلطه پدر برآمدم. خوشحالم. اگر چه پوست هر دوی ما کنده شد.

به یاد حافظ می‌افتم.

ای بی‌خبر بکوش که صاحب خبر شوی

تا راهرو، نباشی تو کی راهبر شوی

در مکتب حقایق و نزد ادیب عشق

هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی…

از آب هفت بحر، به یک موی تر شوی

باید که خاک درگه اهل هنر شوی

هوا کم کم سرد شده، روی سبزه‌ها، خاک می‌پاشند، بخاطر تغذیه، بخاطر طاقت آوردن، بخاطر سرسبز ماندن..

خاک میشوم، خاک خوب.