اینجا مکتب اولادها، از ساعت ۹ صبح شروع میشه و تا ۲ الی ۴ …

اینجا مکتب اولادها، از ساعت ۹ صبح شروع میشه و تا ۲ الی ۴ بجه ادامه دارد. در ختم هر هفته، یک ایمیل اتوماتیک برای ما می‌آید که برنامه هفته آینده و ساعت شروع و ختم کلاسهایشان ذکر شده است.

نان چاشت هم به عهده خانواده‌ها است و گاهی مکتب غذا می‌دهد.

چند روز قبل، بچه‌ها صبحانه خوردند، هنوز نهار و نان چاشت آماده نشده بود که همراه خود ببرند. آنها رفتند و من گفتم غذایشان را می‌رسانم.

بعد از اینکه برگهای خشکیده درختان در پیاده رو و حیاط‌مان را جمع کردم و در سطل مخصوص کمپوست انداختم، به سمت مکتب آنها حرکت کردم.

در راه بودم که نوتیفیکشن لیکویید شدنم در binance آمد.

از روزی که آمدیم ونکوور، ته حسابم حدود سه صد دالر مانده بود.

هر چند وقت یکبار، بیست دلار را در یک پوزیشن می‌انداختم و تماشا می‌کردم که آخرش چه می‌شود. سرگرمی جالبی بود برایم. یک چیزی شبیه قمار. بیشترین سودی که کردم ۷۰ دلار بود. دیگر سراسر باخت بود تا اینکه با این نوتیفیکشن آخری، حساب صفر شد و اپلیکیشن را حذف کردم و یک نفس عمیق کشیدم و خیالم راحت شد. این لبخند رضایتم است که می‌بینید. واقعا گاهی آدم اندک اندک به بعضی چیزها معتاد میشود. درگیر میشود و به بند می‌افتد. حالا با خودم میخوانم:

مه که قمار را باختم، اسب سیاه را تاختم….

اینجا در کتاب راهنمای تازه واردان، راجع به مساله قمار و کازینو و gambling تذکر داده شده و مشاوران مخصوص برای ترک این کار وجود دارد.

به باخت و شکست خودم در دنیای تریدینگ اعتراف میکنم و بوسیدم و کنار گذاشتم. اما قابلیت‌های خوب دیگری هم داشت که با وجود سیستم بانکداری دقیق و سریع و آنلاین در اینجاها، زیاد نیاز احساس نمیشود و به درد خاورمیانه میخورد که باز کردن حساب در بانکهای افغانستان و محدودیت قوانین بانکی و مهاجرتی افغان‌ها در ایران و پاکستان ، این نیاز را ایجاد میکرد که از قابلیتهای این سیستم‌ها کار بگیریم.

اما اینجا همه چی شفاف است و اولین توصيه، ایجاد حساب بانکی است‌.

حالا احساس میکنم آزاد شدم. اما هربار که فیسبوک را باز میکنم و می‌خواهم چیزی بنویسم، غیر از اخبار ناگوار و مرگ و حسرت، چیزی نمی‌بینم. حالم واقعا بد میشود و خیلی نوتیفیکشن‌ها را غیر فعال کرده‌ام. من اگر عکسی یا چیزی در استوری و پست‌ها می‌گزارم، فقط و فقط جنبه شخصی دارد و نمی‌خواهم موجب ناراحتی دوستان باشم و احساس show off نداشته باشید. فقط شریک ساختن روزمره‌گیهای یک زندگی معمولی است که احساس میکنم چهل سال از آن محروم بودیم و خیلی وقتها، با یک حالت ناتوانی، در حسرت گذشته باقی می‌مانم.

دنیای بدون استرس، دنیای با تمرکز و حواس جمع، تلاش نیاز دارد. در قدم اول، سلامت روحی و روانی ما مهم است. و بعد از آن، میشود زندگی سالم را تجربه کرد.

تصمیم دارم تمام نوشته‌ها و مطالب و خاطراتم را به این وب سایت منتقل کنم:

Home

چهار سال است که می‌خواهم این تصمیم را عملی کنم. اما هر بار عقب افتاده و نیمه کاره مانده است.

در کانادا، اگر زنی مسن را با موهای تمام سفید دیدید که مک‌بوک ایر ۲۰۱۴ دارد و خیلی سریع تایپ میکند، تعجب نکنید. آنها از خیلی قبلها، حتی قبل از ۱۹۸۰ هم بلد بودند با ماشین تایپ کار کنند. دکمه خیلی از کیبوردها، رنگ و رویش رفته است. از بس که کار گرفته‌اند. آن زمانی که من به سیب زمینی می‌گفتم دیب دمینی، آنها مجله و روزنامه انتشار می‌دادند. باعث افتخار من است که در کنار همچین آدمهای باحال هستم.

هوا سرد شده و دیگر دوچرخه سواری حال نمیدهد. با عیال و بچه‌ها تصمیم داریم بعضی وقتها، برویم بپریم داخل حوض آببازی. و کمی رویا ببافیم. برای تازه‌واردها، این خدمات، تقریبا رایگان است.

کنجشگگ اشی مشی، لب بام ما نشین

بارون میاد خیس میشی، برف میاد گوله میشی

می‌افتی در حوض نقاشی.

با اینها زمستان را سر می‌کنیم.

تلاش میکنم با چیزهایی که دور و برم است محیط شاد و سرحال را برای خودم و خانواده و دوستانم ایجاد کنم. شما هم که مرا می‌شناسید.

هر که هستید، هر جا هستید، دوستتان دارم، شاد باشید که چاره‌ای جز مستی و شادی برای ادامه‌ی زیستن نداریم.

آزاد و رها و با برنامه. سه تا بوس قلبکی 😘😘😘