به آشفتگی و آشوب فکر میکنم. به بازی ابر و باد و مه و خورش…

به آشفتگی و آشوب فکر میکنم. به بازی ابر و باد و مه و خورشید و فلک. به آب و به آتش، به جنگل و باران.

در تلاش برای یافتن تخته‌پاره‌ای که بتوانم به آن چنگ بزنم.

من اینجا چکار می‌کنم؟ میان این همه آبها و موجهای سهمگین؟ میان این همه بارانهای پی در پی؟

داشتم زندگیمو میکردم. داشتم زندگیمو میکردم.

همه چی بیش از حد تمیز است، همه چی بیش از حد شسته رُفته است. میان این همه پاکی و پاکیزگی، احساس آدم روستایی را دارم که به بازار عطرفروشان رفته است.

«بچه‌ها شوخی شوخی سنگ میزنند و گنجشکها راستی راستی می‌میرند.»