عادت کرده‌ام که بعد از چاشت، یک چشم (یک چُرت)، بخوابم. خی…

عادت کرده‌ام که بعد از چاشت، یک چشم (یک چُرت)، بخوابم. خیال خواب، گرد سرم حلقه می‌زند و چشمهایم را خمار میکند و پلکهایم را سنگین، و بعد چون سیل می‌آید و مرا با خود می‌برد. که هیچ چیزی نمی‌تواند جلوی خوابیدنم را بگیرد.

در دفتر خودمان، یک یوگا مت مخصوص خریده‌ام و آنرا روی زمین می‌اندازم و برای چند دقیقه‌ای چرت میزنم.

امروز هم از آن روزهای خوب بود، بعد از سه روز کار بی‌وقفه و پیوسته، سرویسهای جدید خودمان را در محیط آنلاین، لانچ کردیم و خوشنود از این دستاورد، نیم چرت، خوابیدم.

ناگهان یادم آمد که با رابرت در محل کتابخانه‌ی مرکزی شهر ونکوور، قرار ملاقات دارم.

رابرت دوستم است و در یادگیری بهتر زبان انگلیسی خیلی کمکم کرده است. او در دانشگاه Administration خوانده و در کار خودش مهارت دارد. در کار و بار، خیلی راهنمایی‌های خوبی به من میکند.

معمولا من و رابرت، هر چند وقت یکبار، همدیگر را به یک چای یا قهوه دعوت میکنیم و در جریان کار و بار همدیگر قرار میگیریم. و فرصتهایی را که ممکن است به دردمان بخورد را به همدیگر گوشزد میکنیم.

سریع بلند شدم و صورتم را آب زدم و با SkyTrain خودم را به محل قرار رساندم. زودترک رسیده بودم.

از یکی از دکانهای نزدیک کتابخانه، رفتم نوشابه کوکا کولا گرفتم. چند روز است که غذای فوق‌العاده مزه‌دار فیل‌مرغ (بوقلمون) می‌خوریم. این غذا بعد از Thanksgiving، اضافه مانده و آنقدر با انرژی است که صبح که می‌خورم تا شب احساس سیری میکنم. برای همین فکر کردم نوشابه برای هضم بهتر غذا خوب باشد.

در کنار نوشابه، یک تیکت لاتری هم خریدم. خدا را چه دیدی؟ شاید شانس‌ام گل کرد و برنده شدم.

همچنان منتظر رابرت بودم و در یک گوشه آرام نشستم و این متن را نوشتم و این عکسها را گرفتم.

یکسال شده است که در این شهر قشنگ زندگی میکنیم و این کتابخانه یکی از جاهای دلپذیر و خوشامدنی است برایم.

در ونکوور، اکتبر، فصل کاشتن پیازهای گل لاله است. از یکی از دوستان کارشناس باغداری در ونکوور، به نام هلن پرسیدم از کجا میتوانم پیاز گل لاله با قیمت مناسب تهیه کنم. دو سه جا را بهم آدرس داده. این هفته پیگیری میکنم تا بخیر بتوانم برای شروع از باغچه‌ای خانه‌ی خودمان کاشت گل لاله را آغاز کنم. لاله‌هایی که شاید روزی سر از کابل در آوردند.