اگر چه سخت است، اما من از معلمهایی که بدون دغدغه مالی و م…

اگر چه سخت است، اما من از معلمهایی که بدون دغدغه مالی و معاش و با اندیشه‌ی آزاد و بدون عقده، تنها به شوق معلمی برای درس دادن به مدرسه می‌آیند، خیلی خوشم می‌آید. چند سالی را هم با کمک دوست نازنینم، @[1532973933:2048:Nader Mousavi] تجربه معلمی و تدریس را در مکاتب خودگردان افغانها در تهران را کسب کردم. تجربه‌ای که بعدها در کار و بار و مدیریت، بسیار به کارم آمد. من ادبیات و شیمی درس می‌دادم و بیشتر از آنکه درس بدهم، از شاگردان و محیط مدرسه یاد گرفتم.

در دوران دبیرستان، یک استاد ادبیات داشتیم به نام آقای عطارد، که عضو اتحادیه معلمان شهرری و مسیول کتابفروشی آن اتحادیه در خیابان حرم شابدالعظیم بود.

در کلاس درس، آنچنان مثنوی معنوی جلال‌الدین بلخی را تدریس میکرد که مشخص بود از خود بیخود میشود.

گاهی به من می‌گفت مثنوی را با لهجه‌ی فارسی افغانستان بخوانم و بیشتر کیف می‌کرد.

چند روز قبل، در یک مراسم که به مناسبت جشن مهرگان بود، کلیات سعدی را دیدم و خریدم.

در عالم مهاجرت و شرایط دشوار زندگی، ادبیات و شعر برای من، حکم پرستامول و استامینوفن کدئین را دارد. کتاب سعدی را که باز میکنم، شروعش دست خودم است و از ختم‌اش خدا خبر دارد.

حالا که به لطف اینترنت و وب سایت ganjoor.net، دسترسی به بسیاری از منبع و مرجع ادب فارسی آسان شده، اما هنوز هم خواندن شعر از روی کتاب، حس و حال دیگری دارد.

با اینکه در دانشگاه، کشاورزی و گلکاری و فضای سبز خواندم، اما بعد از چند سال، وقتی به قفسه کتابهای خود نگاه میکردم، بیشتر کتابهایم، ادبیات و کامپیوتر بود.

حالا هم اگر چه کاروبار، چنان با IT و Google و yoga گره خورده اما بیشتر احساس می‌کنم ادبیات و نوشتار، مادر تمام علم‌ها است.

دوباره میخواهم آخر هفته، با خانواده یکجا جمع شویم و فیلم انجمن شاعران مرده را ببینیم.

مرا به شب نشینی شعرهای خویش دعوت کن…‌

بیا مرا بِبَر ای عشق با خودت به سفر

مرا ز خویش بگیر و مرا ز خویش ببر

مرا به حیطه ی محض حریق دعوت کن

به لحظه لحظه ی پیش از شروع خاکستر

«قیصر»

🔗 http://ganjoor.net/