هوا ابری است، چند روزی میشود که برف باریده و زمین سفید پو…

هوا ابری است، چند روزی میشود که برف باریده و زمین سفید پوش است. سطح دریاچه (چهلی) یخ زده و خبری از غازهای سفید و مرغابی‌های جفت جفت نیست و رنگشان گم است. تنها پرنده‌هایی که می‌بینم، زاغهای سیاه و گنجشکهای چوچه‌گگ هستند که مردم برایشان دانه ریخته‌اند. گاهی که سرم را بلند میکنم و به آسمان نگاه میکنم، یگان مرغ دریایی را می‌بینم که شبیه جت‌های جنگی بی صدا، در هوا به تنهایی پر میزنند.

برگهای درختان نارون و بید و چنار کاملا ریخته و گاهی از لابلای شاخه‌های برهنه درختان، آشیانه‌ی پرنده‌ای از فصل قبل، نمایان است.

به یاد یک شعر از زنده‌یاد سرور رجایی می‌افتم:

دوباره چشم کابل میشود باز

پر از نسرین و سنبل میشود باز

تمام باغهای چهل ستونش

پر از گنجشک و بلبل میشود باز

من در چه حالتی هستم؟

صبح شده، اولادها بیدار شده‌اند و صدای گردش آب در لوله‌ها و صدای سیفون تشناب آمد. من روی تخت دراز کشیده‌ام و به گوگل کلندر خود نگاه میکنم که ببینم امروز چک لیست کارهایم چیست؟

شارژ گوشی موبایل ده درصد بیشتر نیست و سیم شارژر را به گوشی بند کرده‌ام و دارم این افکارم را می‌نویسم.

ساعت هوشمند و گوشکی بلوتوث‌دار خود را نیز به شارژشان بند کردم تا در طول روز کارم لنگ نماند.

ببین در این دنیای دیجیتالِ دیجیتال، چگونه کار آدم به برق و سیم‌های شارژر بند است.

هنوز صورتم را نشسته‌ام و چند پیخیل در گوشه‌ی چشمم جمع شده. نمیتوانم آنها را با دستهایم پاک کنم، دستهایم نیز پاک نیست!!

نمیدانم در فارسی ایران پیخیل چه میشود. و اگر شما میدانید برایم کامنت کنید.

یادم آمد که وقتی در ایران مهاجر بودیم، وقتی می‌خواستیم بفهمیم کسی واقعا از افغانستان است یا نه از او پرسان می‌کردیم: افغانها به ته دیگ چی میگن؟ و اگر او می‌گفت: قسماق، در آزمون ما کامیاب بود.

آماده بشم بروم پی کار و بار، ببینم دنیا دست کیست؟

با این مقدمات و تفاسیر، شعری از سهراب سپهری، در پس کله‌ام جا خوش کرده و شاید تا شب با خودم زمزمه کنم:

زندگی حس غریبی‌است که یک مرغ مهاجر دارد…